In de vorige blog besprak ik een tekst van zenmeester Bankei (1622 – 1693) over de geest als spiegel die niks afwijst en niks naar zich toetrekt. Er is slechts alleen maar het weerkaatsen van wat er is. Of dat nou gedachten, emoties, gevoelen, of geluiden zijn.

Wat is de reden achter deze aanwijzing? Bankei zegt daarover het volgende:

“Heb er slechts vertrouwen in dat gedachten oorspronkelijk niet bestaan, maar dat ze slechts tijdelijk komen en gaan als gevolg van wat je ziet en hoort, zonder enige eigen vaste substantie.“ Bankei (1622-1693)

Alles wat we tijdens een zazenkai (stilteochtend of stiltedag) doen gebeurt in stilte. Dus zowel de zazen (meditatie) periodes, de pauzes en de lunch zijn in stilte. Heel bijzonder om dat te ervaren. Tijdens de les op de ochtend of dag wordt er een tekst besproken. Dan vindt er natuurlijk wel enige uitwisseling plaats. Een voorbeeld van een tekst die we bespreken is de tekst van Zenmeester Bankei over de helderheid van de geest. Hij omschrijft die geest als volgt:

“De dingen die voorbijkomen worden direct weerkaatst in de spiegel. Omdat de spiegel geen bewuste intenties heeft, denkt hij er niet aan om de dingen die voorbijkomen al dan niet te verwerpen; ook is er geen gedachte om de beelden te verwijderen of vast te houden.” “Spiegel”, Bankei 1622 – 1693.

De dingen die voorbijkomen zijn mijn gedachten, gevoelens, pijntjes, geluiden, etc. Bankei nodigt ons uit om alles wat er voorbijkomt te weerkaatsen zoals een spiegel dat zou doen. Hoe mooi is dat? De geest als spiegel die, wat er ook verschijnt, eenvoudigweg weerspiegelt en er verder niet aan vastklampt of het wil verwijderen.